Włoska sztuka powojenna na aukcjach: wenecki Fontana za 16,4 mln dolarów, Manzoni sprzedany ze stratą i co odsprzedaże mówią o Burrim i Castellanim

Unicorn Private Research. Opublikowano 28 października 2026 r.

14 maja 2026 r. Fontana z 1961 r. osiągnął 16,43 mln dolarów, ponad osiem razy więcej niż w 2002 r. Dwa miesiące wcześniej Achrome Manzoniego odsprzedano 40% poniżej ceny z 2007 r. Rekordy, odsprzedaże i to, co pokazują o rynku włoskiej sztuki powojennej.

W czerwcu 2002 r. Concetto spaziale, Il cielo di Venezia Lucia Fontany sprzedano w Sotheby's w Londynie za 1,9 mln dolarów. 14 maja 2026 r. to samo płótno, 150 na 150 centymetrów, namalowane w 1961 r., wróciło na aukcję w Sotheby's w Nowym Jorku i osiągnęło 16,43 mln. HENI News wylicza zysk na 14,53 mln dolarów, około 9% rocznie przez niemal 24 lata.

To dobra wiadomość. Reszta włoskiej półki powojennej wygląda bardziej różnorodnie, a odsprzedaże pokazują to lepiej niż rekordy.

Najpierw Fontana, najgłębszy rynek w tej grupie. Jego rekord aukcyjny wciąż pochodzi z 10 listopada 2015 r., gdy Concetto spaziale, La fine di Dio (1963) osiągnęło w Christie's w Nowym Jorku 29,17 mln dolarów, podaje Artnet News. Inna owalna La fine di Dio poszła 15 maja 2025 r. w Sotheby's w Nowym Jorku za 14,48 mln (HENI News). Połowa rekordu dziesięć lat później. Szczyt rynku się obraca, ale do poziomu z 2015 r. nie wrócił.

Alberto Burri jest rzadszy. Jego rekord, Sacco e Rosso, padł w Sotheby's w Londynie 10 lutego 2016 r. przy 9,1 mln funtów, pisał Milano Finanza, mniej więcej dwa razy więcej niż 4,6 mln funtów zapłacone dwa lata wcześniej w Christie's w Londynie za Combustione plastica. Duże Sacchi i Combustioni trafiają na rynek rzadko, a każda taka praca otwiera rozmowę o cenach od nowa.

Piero Manzoni to przykład ostrzegawczy. Jego rekord, 12 626 500 funtów za Achrome w Sotheby's w Londynie w październiku 2014 r., przypadł na szczyt mody na artystów Zero i Azimut (Artlyst). 4 marca 2026 r. Achrome z 1958 r. sprzedano w Sotheby's w Londynie za 512 000 funtów, czyli 686 500 dolarów. 22 maja 2007 r. w Sotheby's w Mediolanie ta sama praca kosztowała 1,15 mln dolarów. Około 40% mniej nominalnie, jeszcze przed kosztami.

Enrico Castellani jest pośrodku. Superficie bianca z 1959 r. osiągnęła 140 800 funtów, 187 700 dolarów, w Sotheby's w Londynie 5 marca 2026 r. W tych samych salach 17 października 2013 r. sprzedano ją za 130 000 dolarów. HENI News liczy około 3% rocznie. Na plusie, ale skromnie.

Ten sam kraj, ta sama dekada, ta sama etykieta. Cztery bardzo różne wyniki. Rozstrzygnęło konkretne dzieło: seria, format, rok i to, jak długo nie było go na rynku. Muzealnej skali Fontana z 1961 r. to inne aktywo niż mała, późna Superficie, nawet jeśli oba trafiają pod ten sam tytuł aukcji.

Jeśli śledzą Państwo te nazwiska, Unicorn Art Watch zapisuje ich wyniki aukcyjne obiekt po obiekcie. Fontana, Burri, Castellani i Manzoni należą do 30 mistrzów Unicorn Art Club: członkowie deklarują kapitał na jednego artystę, a eksperci klubu wybierają i kupują przez dedykowaną spółkę celową jedno dzieło o sprawdzonej proweniencji. Proces opisuje poradnik podany w źródłach.

Inwestowanie wiąże się z ryzykiem utraty kapitału.

Włoska sztuka powojenna na aukcjach: wenecki Fontana za 16,4 mln dolarów, Manzoni sprzedany ze stratą i co odsprzedaże mówią o Burrim i Castellanim

Źródła

Więcej wiadomości

Ta strona w innych językach

Włoska sztuka powojenna na aukcjach: wenecki Fontana za 16,4 mln dolarów, Manzoni sprzedany ze stratą i co odsprzedaże mówią o Burrim i Castellanim

Źródła

Więcej wiadomości

Ta strona w innych językach

Newsletter